Mijn levensverhaal
Hoi Dreamersforum,
Ik wil heel graag mijn verhaal kwijt. So here it goes:
Ik ben een meisje van 17 jaar en op het eerste gezicht zal ik als een ''normale en gelukkige'' tiener overkomen. Maar.
Rond met 13e/14e kreeg ik een depressie, ik voelde me alleen, begon mij te isoleren van vrienden, mijn thuissituatie was bagger en op een gegeven moment was de maat vol dat ik ben weggelopen van huis. Met het idee, om nooit meer terug te komen. Dit was een schok voor heel mijn omgeving, omdat ik zogenaamd altijd een vrolijk en luidruchtig kind ben, maar van binnen was ik gebroken. Ik ben daarna anderhalf jaar behandeld bij een psycholoog en vervolgens had ik ook het idee dat het steeds beter met mij ging. Ik heb het idee dat ik hier uit mijn depressie ben gegroeid (idk of dat mogelijk is) en niet perse door te ''praten''. Wat altijd verteld werd, dat ik moest praten, praten, praten. Maar ondanks dat zo gepusht werd, bleef ik praten over mijzelf erg moeilijk vinden. Ik ben erg introvert, ik heb nog nooit iemand verteld hoe ik me voel of wat er in me omgaat, maar ik probeer altijd zo emotieloos mogelijk me voor te doen. Hoe dit komt? Geen idee. Tot mijn 16e ging het redelijk goed met, soms wat downs, maar daar kwam ik alweer snel boven op.
Ik zit nu in de 6e en ik merk dat ik me weer steeds ongelukkiger begin te voelen. Ik voel me niet op mijn plek in mijn vriendengroep, ik heb altijd het gevoel dat ik erbuiten val. Thuis is mijn situatie niet altijd even fijn, omdat mijn ouders continu ruzie hebben en mijn vader woede-aanvallen. Ik voel altijd een soort leegte in mij en probeer altijd zonder emoties over te komen, waardoor ik veel gevoelens opstapel. Ik heb deze donkere gevoelens altijd al wel gehad, maar ze beginnen weer steeds meer te worden. Het ding is dat ik gewoon gelukkig wil zijn, maar telkens als ik dat probeer, gebeurt er iets waardoor ik weer naar beneden wordt gesleurd.
Mijn depressie is nu weer op een punt dat ik op een moment dat ik alleen ben met mijn gedachtes, moet huilen en dat ik opnieuw levensmoe ben en ik niet weet wat the fck de toekomst voor zin heeft. Van binnen ben ik weer gebroken, van buiten ben ik vrolijk. Ik wil heel graag dat dit weggaat, ik wil heel graag gelukkig zijn, ik wil heel graag een toekomst kunnen zien, ik wil heel graag gewoon leven I guess.
Als ik besluit naar de psycholoog of mijn ouders te gaan zullen ze wel weer iets zeggen als: ''Begin met praten over hoe je je voelt, balblabla, dat lucht op!''. Maar het ding is dat dat gewoon niet helpt, zodra bijvoorbeeld mijn moeder mij vraagt hoe ik me voel, is er een knop of plek in mijn hoofd die dan vertelt: ''Ja alles goed, nee ben niet depri, blablabla.'' En ik probeer dan zoveel mogelijk mijn emoties opzij te schuiven. Ik blijf gewoon een soort plek hebben in mijn hoofd met depressie wat er altijd is geweest, maar nooit echt is weggegaan. Het verergert soms en soms verminderd het.
Nu weet ik bijna zeker dat er een antwoord komt dat ik moet praten, maar het ding is dat dat bij mij ECHT NIET HELPT, ik blijf een donkerheid in mij hebben, ik weet niet hoe ik dit precies moet verwoorden, maar er is gewoon iets in mij wat me altijd naar beneden zal blijven praten... Ik weet het gewoon niet meer hoe ik hier vanaf moet komen, ik wil gewoon gelukkig zijn. Ik hoop dat iemand mij kan helpen!
Mvg,
L.
4 Reacties
-
Graag gedaan, ik hoop dat onze berichten helpen! Succes!
19 jaar6 jaren geleden -
Hii, heel erg bedankt voor de reacties! Ik ben benieuwd of die methode van vragenstellen werkt, ik ga het proberen. Verder twijfel ik nog wel heel erg om weer naar de psycholoog te gaan.
Echt fijn om te horen dat we allebei in de zelfde situatie soort van zitten. Introvert, ruziënde ouders, vriendengroep.. Ik weet niet of meer afleiding helpt, but I will try! Ook grappig dat een keer mensen het met me eens zijn, dat alleen maar praten zogenaamd de methode is, wat echt niet is.
Thanks!!17 jaar6 jaren geleden -
Heeey wat vervelend ik ben ook heel erg introvert, ben ook weggelopen van mijn ouders, en heb ook een vader gehad die met mijn moeder constant ruzie maakte. Ik weet hoe je je voelt, ik heb ook nooit zin om met mensen te praten, maar doe gewoon wat je wilt en waar je zin in hebt.
Toen ik op de middelbare zat, voelde ik mij ook niet op mijn plek, en ik lag ook niet lekker in mijn vriendengroep. Wat voor mij hielp was om vooruit te kijken en te denken nog zoveel maandjes en dan ben ik weg en ga ik naar een andere omgeving. Helaas zakte ik, maar ik ben toch naar een andere school gegaan en voel me veel meer op mijn plek.
Misschien helpt het om afleiding te zoeken door bv (meer) te werken of (meer) te sporten.
Of misschien ben je net zo extreem introvert als mij en helpt dit niet en maakt dat je juist nog ongelukkiger. Doe dan gewoon wat je wilt doen en doe niet wat mensen van je verwachten.
Je hoort idd heel vaak ga met mensen praten dat helpt maar dat helpt echt niet dat herken ik zo erg!
Ik wens je het beste :)18 jaar6 jaren geleden -
Hé meisje 17, zwaar voor je dat je hiermee zit. Praten kan voor sommige mensen soms opluchten, maar het is naar mijn ervaring niet dé oplossing. Mijn eigen ervaring met een psycholoog (ik ben behandeld voor depressie en dwangstoornis) is dat het het nuttigst is om concrete 'trucs' te leren om anders met je gedachten om te leren gaan. Zo heb ik zelf de truc geleerd om mezelf bij negatieve gedachten de volgende drie vragen te stellen:
1. Is het zo?
2. Zo ja, hoe erg is het?
3. Hoe kan ik er beter tegenaan kijken?
Dit kan heel erg helpen om niet door je gedachten te worden meegesleurd, maar ze van een zekere afstand waar te nemen en zo uiteindelijk meer controle erover te krijgen.
Wat ik maar wil zeggen is dat er meer mogelijke behandelingen zijn dan erover praten en dat praten alleen ook niet per se werkt. Beter is het om nieuwe manieren te leren om met je gedachten om te gaan en ze te beïnvloeden. Ik raad je dus aan om wel weer naar een psycholoog te gaan, maar daar uit te leggen dat je het liefst niet alleen maar wilt praten en juist wilt leren hoe je je depressieve gedachten kunt aanpakken.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel sterkte, laat maar weten als ik je ergens mee kan helpen.19 jaar6 jaren geleden
Plaats een reactie
-
Mindfulness voor jongeren van 15 - 22 jaar
Last van stress, piekeren, slaapproblemen of onrust in je hoofd. Een training Mindfulness kan helpen.
Ga naar cjghm.nl over Mindfulness voor jongeren van 15 - 22 jaar -
Online zelfhulptraining - Wie ben ik?
Weet jij wie je bent? In deze online training leer je hoe jij denkt, doet en voelt. Wat is jouw identiteit?
Ga naar kwadraad.nl over Online zelfhulptraining - Wie ben ik? -
Vriendschap
Wil je graag andere jongeren ontmoeten, maar vind je dat lastig? Geef je leven een sociale boost, kijk eens op join-us.nu!
Ga naar join-us.nu over Vriendschap -
Weet jij de weg naar hulp?
Naar wie ga jij als je in de problemen raakt of het even niet zo lekker loopt? Vind de hulp die bij je past.
Ga naar jongerenhulponline.nl over Weet jij de weg naar hulp?
Anoniem en gratis hulp of advies?
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\5(5).png)
Jongerenwebsite JouwGGD.nl
Op JouwGGD.nl vind je betrouwbare informatie over gezondheid, relaties, lichaam, seks, gevoel, alcohol roken drugs en media. De informatie is gecheckt door (medische) professionals.
Lees meer over Jongerenwebsite JouwGGD.nlBekijk ook
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\shutterstock_jonge vrouw kijkt in gebroken spiegel 356410433.jpg)
Online zelfhulptraining - Wie ben ik?
Weet jij wie je bent? In deze online training leer je hoe jij denkt, doet en voelt. Wat is jouw identiteit?
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\Digitale balans.png)
Ben jij digitaal in balans?
Scrollen, liken, appen, swipen, gamen en bingen: (online) media lijken onlosmakelijk verbonden met je offline leven. Heb jij het allemaal onder controle? Doe de zelftest
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\Join_Us_29-08-2022_Tramkade-1854(1).jpg)
Vriendschap
Wil je graag andere jongeren ontmoeten, maar vind je dat lastig? Geef je leven een sociale boost, kijk eens op join-us.nu!