Zie het leven niet meer zitten.
Ik post hier omdat ik echt met niemand anders kan praten. Het moment dat ik maar een ding zeg over mijn gevoelens tegen mijn doktor wil ze me meteen op suicide watch zetten in zo'n een of andere kliniek. Bij mij ouders gaat het er in één oor in en de ander weer uit, ze willen er niets over horen. Ze willen dat ik een perfect kind ben. Zonder klachten, zonder verdriet en vol succes, maar dat ben ik niet.
Het begon al toen ik 8 jaar oud was. Mijn ouders maaktte constant ruzie over het kleinste ding. Het werd soms zo erg dat ik niet eens mijn eigen kamer uit durfde. Ik had nooit ruzie, om niets. Ik was opgegroeit in een 'familie' waar de enige communicatie dat aanwezig was, schreeuwend moest. Gelukkig woonde ik in een leuke buurt en ik had ook wat vrienden. Maarja, aan alles moest een eind komen, ook aan dat. We gingen verhuizen. Mijn nieuwe basisschool was een hel. Alle kinderen om me heen vonden me vreemd, omdat ik een 'stadskind' was, of zo iets. Veel vrienden maakte ik niet. De leraren waren ook niet echt positief. Mijn mentaale gezondheid ging achteruit tot op het punt dat elke dag dat ik ging slapen, hoopte dat ik niet meer wakker werd.
Tegen deze tijd was ik 10. Mijn lerares van groep 7/8 zei dat ik niets ging bereiken in het leven. Dat geloofde ik. Ik dacht dat naar de middelbare school gaan een blessing was. Nieuwe start, nieuwe kansen. Niet dus. In de brugklas was ik meteen al het doelwit van pesten, omdat ik stil was en niets terug deed. Ik had wel een paar vrienden, maar ze maakte het wel duidelijk dat ze om mijn problemen en buiten school geen fuck om me gaven. Ik werd ongeloofelijk depressief. Ik begon met snijden en andere soorten self-harm om mezelf te straffen voor hoe ik was, hoe ik eruit zag en waarom ik nou weer zo ongeloofelijk dom moest zijn.
De 2de klas ging verschrikkelijk en ik stroomde 1 niveau af. Weer een kans, dacht ik. Ik was alleen, maar niemand bemoeide zich echt met me op 1 jongen na, waar ik wel eens me ging gamen. Het begon beter te gaan en ik dacht dat ik eindelijk mischien een beetje blij kon zijn met het leven. Toen maakte ik de grootste fout ever. Ik werd verliefd op een meisje. Ze zat 1 klas lager dan mij en ze was echt het mooiste meisje wat ik ooit had gezien. Tot mijn verassing vond ze mij ook leuk, zelfs met mijn onaantrekkelijke kop. Ik zat helemaal met mijn hoofd in de wolken. Totdat ik haar zag, met een andere jongen. Later kwam ik erachter dat ze 3 keer was vreemd gegaan. Ik haatte mezelf en alles crashde weer in elkaar.
Ik bleef in de derde klas zitten en moest het jaar overdoen. Ik vechte me erdoorheen en kwam eindelijk in de vierde klas. Ruzies thuis bleven doorgaan. Geen een meisje die mij wou, slechte cijfers ( dacht ik persoonlijk, andere vinden ze 'prachtig ), bijna geen vrienden. Ik begon met roken, in de hoop dat ik daar aan dood kon gaan. De enige reden dat ik mezelf nog niet had afgemaakt was zodat ik mijn familie een enige beste vriendin niet zou kwetsen.
Toen kwamen we op nu. Ik ben bijna klaar met mijn examens en ik haal het waarschijnlijk net op het randje. ( 5 op mijn diploma. Iedereen staat vast te poppelen me aan te nemen! ) Ik had een bepaalde opleiding in zicht die ik echt super graag wou doen, dat is media vormgeving. Het enige waar ik echt ooit goed in ben geweest is gamen en tekenen. Daar haalde ik mijn enige blijdschap uit. Ik had me kapot gewerkt. Meeloopdag gedaan op de vervolgopleiding, motivatie brief van een kantje, uren gewerkt om het perfecte portfolio bij elkaar te zetten en precies geoeffend wat ik kon zeggen/doen. Opdracht van intake gesprek had ik ruim voor de tijd af. Ik was positief en eindelijk weer hoopvol, na een leven ellende. Ik kreeg 3 weken later een e-mail van de school. Afgewezen. Ik kan nergens naartoe. De tweede dichtbijzijndste school is bijna 150 km verderop en ik wil echt geen opleiding doen waar ik niets mee heb, niets van kan en niets aan heb.
Mijn hele leven is een grootte ellende geweest vol met teleurstellingen en niemand die naar me omkijkt. Het is alsof ik gedoemd ben te falen, een mislukkeling te zijn. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Het leven zit me tegen en ik wil niet meer rondlopen op deze aarde gewoon om een grote hindernis voor iedereen te zijn. Ik wou echt niet dat het zo lang doorging, maar ik wist echt niet waar ik anders terecht kon. Bedankt.
3 Reacties
-
Inderdaad, wat een zwaar verhaal. Meisje 16 heeft wel gelijk, vind ik: je hebt je tot nu toe overal doorheen gevochten, ook al zat het je voortdurend tegen. Je schrijft bijvoorbeeld heel negatief over je eindexamen, maar bedenk dit even: je hele leven lang worstel je al met een slechte thuissituatie, met gepest, noem het maar op. En tóch ga je je eindexamen halen. Ik vind dat een behoorlijke prestatie, moet ik zeggen.
Maar dat is wel wat depressie met je doet: je gelooft het niet als andere mensen vertellen dat je sterk bent of slim, of dat je het waard bent om te leven en anderen niet tot last bent. Ik heb het ook meegemaakt - veel minder erg en veel minder langdurig dan jij, dat wel. Toch wil ik je een tip meegeven, in de hoop dat dit je zal helpen zoals het mij heeft geholpen.
Iedere keer als je je waardeloos voelt, iedere keer als je denkt dat je dom of lelijk bent, moet je tegen jezelf zeggen: 'Nee, ik ben niet dom/lelijk/waardeloos. Ik ben goed zoals ik ben.' Of iets dergelijks. Ga ook geen redenen verzinnen waarom je dan niet waardeloos zou zijn, nee, zeg het gewoon in gedachten en hou het daarbij. Ook al geloof je er helemaal niet in. En blijf dat doen. Dat is niet gemakkelijk, maar mijn ervaring is dat het uiteindelijk helpt.
Wat je vervolgopleiding betreft: is het misschien een idee om het toch eens bij die opleiding ver weg te proberen? Als je ouders het niet kunnen/willen betalen, zou je misschien kunnen lenen. Het lijkt me namelijk in jouw geval geen slecht idee om uit huis te gaan, zodat je niet meer in die zware gezinssituatie zit en je eigen leven kunt opbouwen. Of je dit wilt, kun je zelf denk ik beter inschatten dan ik, maar misschien is het een goed idee om het in ieder geval te overwegen.
Hopelijk heb je hier iets aan! Ik wens je het allerbeste; heel veel sterkte!18 jaar8 jaren geleden -
Hoi, Ik vind het echt een heftig verhaal, maar besef dat je nog 17 bent en heel een leven voor je hebt. Verleden kan je helaas niet veranderen, maar misschien wel over je verdriet praten met die goede vriendin of anders een psychiator, maar weet dat zelfmoord geen optie is om jezelf uit problemen te werken. Wat leuk van mediavormgeving, ik heb met daarvoor ook ingeschreven :). Helaas dat je bent afgewezen. Misschien kan je de school nog mailen met de vraag waarom je bent afgewezen? Je had namelijk een goede portfolio en zo te horen hele goede motivatie! Laat die afstand niet in de weg zitten en probeer je bij een andere school in teschrijven voor mediavormgeving. Je kan namelijk altijd met de trein en als student is dat doordeweeks of ik het weekend gratis. Ik wens je heel erg veel sterkte!, en ik hoop dat je nog een hele mooie opleiding kan vinden. Ik weet zeker dat het gaat lukken! Groetjes,
16 jaar8 jaren geleden -
Wat een heftig verhaal zeg, je hebt al veel meegemaakt! Ik kan begrijpen dat je het gevoel hebt dat alles tegenzin en dat je het daardoor niet meer ziet zitten, maar ik hoop dat je de moed niet opgeeft om toch te vechten voor wat je wil.
Tot nu toe heb je je overal weer uitgevochten. Je komt over als een sterk iemand, dus ik denk echt dat je hier ook uit kan komen. Je weet bijvoorbeeld al precies welke studie je wil doen. Ook al lukt het nu niet om meteen te beginnen, je bent nog heel jong dus je kan nog van alles doen! Misschien kan je een tussenjaar nemen en vast wat ervaring opdoen bij een bedrijf. Of misschien kan je iemand op je school vinden met wie je kan overleggen wat nu het beste is om te doen.
Ik hoop dat je situatie gaat veranderen en dat je wat positieve dingen in je leven krijgt. Heel erg veel sterkte ermee!22 jaar8 jaren geleden
Plaats een reactie
-
Mindfulness voor jongeren van 15 - 22 jaar
Last van stress, piekeren, slaapproblemen of onrust in je hoofd. Een training Mindfulness kan helpen.
Ga naar cjghm.nl over Mindfulness voor jongeren van 15 - 22 jaar -
Online zelfhulptraining - Wie ben ik?
Weet jij wie je bent? In deze online training leer je hoe jij denkt, doet en voelt. Wat is jouw identiteit?
Ga naar kwadraad.nl over Online zelfhulptraining - Wie ben ik? -
Vriendschap
Wil je graag andere jongeren ontmoeten, maar vind je dat lastig? Geef je leven een sociale boost, kijk eens op join-us.nu!
Ga naar join-us.nu over Vriendschap -
Weet jij de weg naar hulp?
Naar wie ga jij als je in de problemen raakt of het even niet zo lekker loopt? Vind de hulp die bij je past.
Ga naar jongerenhulponline.nl over Weet jij de weg naar hulp?
Anoniem en gratis hulp of advies?
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\5(5).png)
Jongerenwebsite JouwGGD.nl
Op JouwGGD.nl vind je betrouwbare informatie over gezondheid, relaties, lichaam, seks, gevoel, alcohol roken drugs en media. De informatie is gecheckt door (medische) professionals.
Lees meer over Jongerenwebsite JouwGGD.nlBekijk ook
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\shutterstock_jonge vrouw kijkt in gebroken spiegel 356410433.jpg)
Online zelfhulptraining - Wie ben ik?
Weet jij wie je bent? In deze online training leer je hoe jij denkt, doet en voelt. Wat is jouw identiteit?
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\Digitale balans.png)
Ben jij digitaal in balans?
Scrollen, liken, appen, swipen, gamen en bingen: (online) media lijken onlosmakelijk verbonden met je offline leven. Heb jij het allemaal onder controle? Doe de zelftest
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\Join_Us_29-08-2022_Tramkade-1854(1).jpg)
Vriendschap
Wil je graag andere jongeren ontmoeten, maar vind je dat lastig? Geef je leven een sociale boost, kijk eens op join-us.nu!