Ga ik ooit nog geluk ervaren
Hoi, opeens zit ik dan op deze site, met jullie, lotgenoten. Ik wil mijn verhaal kwijt, maar niet aan familie of vrienden om diverse redenen. Mijn opvoeding speelt een zeer tegenstrijdige rol, mijn ouders hebben geen financiële problemen (niet super-de-luxe) en houden van me, maar ze dwingen me een 'levenspad' te volgen waarin ik ten onder zal gaan. Ik werd gedwongen te geloven in god en mijn ouders verwachten en doen alsof ik niet-wetend ben dat ik ooit nog het licht zal vinden. Echter, toen ik dus als jong kindje van een jaar of 8-9 al niet naar de kerk wilde (überhaupt al niet gelovend in een God), begon ik de gewoonte te ontwikkelen om elke zaterdagavond te fantaseren hoe ik de volgende zondagochtend niet in de kerk hoefde te zijn. Vanaf toen zat ik dus elke zaterdagavond mijn weglopen, plotseling doodgaan en zelfmoord in te beelden. Later kwamen deze gedachten gewoon als ik ergens geen zin in had en heb ik ook mijn eerste zelfmoordpogingen gedaan, maar die pogingen waren (gelukkig) wel echt hopeloos. Maar goed, ik hield destijds een dagboek bij en schreef daar vaak in, ik ben er nu achter gekomen dat mijn moeder er ook in las. Ze schreeuwde in een woordwisseling dat ze mij 'ook' (net als mijn zus, vertel ik later over) naar een psycholoog had kunnen sturen, want ze had gelezen dat ik mijn dagboek heb geschreven dat: 'ik door mijn ouders in het konijnenhok was opgesloten en dat de geest van mijn oma die net was overleden mij uit mijn lijden moest komen verlossen'. Toen ik dat schreef was ik jonger dan 11. Daarnaast heb ik een iets oudere zus en natuurlijk wilde ze altijd de baas over mij spelen. Dit lukte haar op een tijdje niet meer en is ze me met woorden gaan kleineren en zet ze scènes, ook in het openbaar, als ze haar zin niet krijgt. (en die scènes die ze zet zijn echt niet normaal: bv op mijn verjaardag (in de zomervakantie ergens op de camping) heeft zij, toen 15, op haar allerhardst gegild omdat ik de laatste pannenkoek mocht en dat soort fratsen haalt ze tot op heden nog steeds uit. Maar de meeste uitbarstingen die ze heeft gehad zijn richting mij, en dan schreeuwde ze dat ik dood moest en dat ze me ging vermoorden. Ik was echt superbang voor haar. Mijn ouders wisten, zagen en hoorden dit, maar zijn nooit echt meer kwaad op haar geworden dan haar zonder eten naar bed te sturen. Ook mijn familie zag dit en zeiden 'als je haar negeert dan gaat het vanzelf over'. Nu negeer ik haar 2 jaar op rij (echt maximaal 20-30 zinnen in die tijd, maar we zien elkaar niet vaak, want we zitten allebei op kamers), maar ze moet nogsteeds telkens schelden, me doodwensen of zomaar een trap geven én altijd naar me kijken met een blik die kan doden (echt eng). Een maand voor Sinterklaas vorig jaar was het weer raak, ze ging totaal door het lint omdat ik op de bank ging zitten op de plek waar zij had willen gaan zitten (we hebben geen vaste plekken). Ik ben naar mijn kamer (in een andere stad) gegaan en heb mijn ouders geappt. MIjn zus moet naar een psycholoog of ik ga Sinterklaas niet met de familie vieren (dat kwam dacht ik wel serieus aan). Nou blablabla 1 week voor Sinterklaas niks geregeld, dus heb ik besloten om me aan mijn woord te houden en op mijn kamer te blijven met Sinterklaas. Mijn oma en tantes gebeld en uitgelegd hoe en wat, ze zeiden allemaal goed van je dat je dit durft te doen en we hopen dat je ouders en zus het nu proberen op te lossen.
Ik heb toen mijn moeder laten weten, dat ik haar 1 kans geef om het gezin te herstellen en dat ze nu duidelijk initiatief moest gaan tonen. En erbij gezegd dat bidden totaal niets helpt. Ongeveer twee weken later appte mijn moeder dat een gezinstherapie de oplossing zou zijn en dat mijn zus (en broertje die lijdt er ook onder) er mee akkoord zijn gegaan. Nu is er dus na bijna een halfjaar helemaal NIKS van gekomen. De zelfmoord- en plotseling doodgaan ideeën zijn maken ondertussen al 10 jaar bijna elke dag deel uit van mijn leven én mijn ouders willen niet dat we een hecht gezin krijgen / of ze laten duidelijk zien dat ze mij niet serieus nemen, net als toen mijn moeder mijn dagboek las. Ik vind het belachelijk dat mijn moeder haar schouders heeft opgehaald toen ze las dat haar zoon dood wilde, ik vind het belachelijk dat ze me nog steeds dwingt ik God te geloven, ik ben er klaar mee telkens te worden vernederd door mijn zus én boven alles als ik duidelijk vertel aan mijn ouders wat me dwars zit dat ze er niks mee doen. Zelfmoord is geen oplossing, dat weet ik, ik ben van plan na mijn bachelor te hebben gehaald (hopelijk over 2 jaar), voor hen van de aardbodem te verdwijnen en een nieuw leven te beginnen. Nu nog droom ik, maar kan het realiteit maken, wetend dat het nieuw pad vol nieuwe avonturen is en zonder de mensen 'who keep bringing me down' die anders een hoofdrol in mijn leven zullen blijven spelen. Ik hoop dat iemand op mijn verhaal reageert. Ik wil je niet persoonlijk leren kennen, in ruil voor jouw reactie bied ik een luisterend oor aan jouw problemen. Geslacht en leeftijd maak niet uit. Als laatste woorden: Jij bent uiteindelijk de enige die de baas is over jouw emoties ! PS. Ik heb een online-psychologoog ingeschakeld die de 12e zou bellen voor een soort intake, maar die heeft natuurlijk niet gebeld, moest echt mijn verhaal kwijt.
5 Reacties
-
Hey tis ik weer , ik heb nu even weer een zware periode gehad en iedereen merkte het ik heb uiteindelijk alles aan mama verteld ik moet toegeven de er een grote last van men schouders viel ik heb nu ook een heeeeel goede vriend die me helpt en me steun natuurlijk doe ik hetzelfde voor hem. Ik heb het af en toe wel nog eens moeilijk maar het gaat steeds beter met me ik praat ookal meer over mijn gevoelens. Bedankt voor het luisteren he. Groetjes L
14 jaar9 jaren geleden -
Hi, Als eerste ik denk dat je een afspraak met een psycholoog moet maken voor die zelfmoord ideeën want die kunnen misschien een oplossing vinden om de ideeën te laten stoppen. Voor derest mischien beginnen met daten zodat je een persoon hent die je echt kan vertrouwen en een soort familie waar je bv Sinterklaas. Kan bij vieren. Toen ik 14 was ben ik bij m'n vader gaan wonen omdat de situatie bij m'n moeder uit dehand liep ik kon/kan mn moeders vriend niet uitstaan en was het niet eens met de methode dat mijn moeder me opvoedde maar ik was al een "probleem kind" sinds ik klein was dus ik deed ook dingen verkeerd . Maar toen ik dus bij m'n vader ging wonen werd de relatie met m'n moeder veel beter en ging ik er steeds vaker logeren. maar ik werd in die tijd ook veel volwassener dus dat kan er ook mee teamgenoten hebben maar alsnog mischien is het handig als je gewoon een tijd afstand neemt en heel weinig langs komt totdat je volwassener bent en ze totaal geen macht meer over je hebben . Gr s
23 jaar9 jaren geleden -
Hey Mijn verhaal is dat ik al vanaf het 2e leerjaar (groep 4 denk ik) beledigd en uitgesloten ben geweest en daardoor ben ik heel veel aan mezelf gaan twijfelen en ik heb mezelf in een diepe put geduwd zeg maar ik word nog altijd een beetje beledigd maar ben het al gewoon ik hou me gewoon vast aan de dingen en personen van wie ik hou. Ik begin nu langzaam aan wat minder aan mezelf te twijfelen ( daar ben ik blij om ) komt vooral door men goede vrienden en men muziek ik heb het moeilijk gehad maar ik heb altijd steun gekregen zelf als ik het niet door had. Het gaat maar langzaam maar het is beter dan niets he mijn papa zegt altijd alles kan behalve omhoog vallen Dit was het zo een beetje ik ben blij dat ik je heb kunnen helpen!! Dat doe ik graag!!! Vriendelijke groetjes L.
14 jaar9 jaren geleden -
Hey L.
bedankt voor je lieve reactie. Je hebt 100% gelijk, ik doe heel hard mijn best om alle positieve en mooie dingen te herkennen en daar waarde aan t hechten.
Heb de afgelopen dagen wel goed over mijn toekomst nagedacht en ben wel met een goed plan gekomen dus daar put ik ook wel wat kracht uit.
En wat is jouw verhaal?
Ps (ik vind 'Practice What You Preach' een hele mooie motto, daarmee bedoel ik dat jij je ook aan de adviezen die je aan mij gaf moet houden) Groetjes L.
19 jaar9 jaren geleden -
Hey Wat erg voor je dat je dat mee maakt en dat je ouders je niet geloven! Maar weet je elke dag is een nieuw begin geef niet op he! Altijd positief blijven geluk zit in kleine dingen. Deze gebeutenissen zul je altijd bij je dragen mare we moeten het leven acepteren zoals het is en van elke tegenslag worden we sterker. Zoals je al zei is zelfmoord geen optie. Het leven is eenmaal moeilijk voor jou, voor mij, ... Iedereen heeft in het leven wel tegenslag maar moet altijd positief blijven en door de zure appel bijten hoe dik die ook is!! Ik hoop dat dit je een beetje helpt laat je weten hoe het nu gaat ?? Vriendelijke groetjes L.
14 jaar9 jaren geleden
Plaats een reactie
-
Mindfulness voor jongeren van 15 - 22 jaar
Last van stress, piekeren, slaapproblemen of onrust in je hoofd. Een training Mindfulness kan helpen.
Ga naar cjghm.nl over Mindfulness voor jongeren van 15 - 22 jaar -
Online zelfhulptraining - Wie ben ik?
Weet jij wie je bent? In deze online training leer je hoe jij denkt, doet en voelt. Wat is jouw identiteit?
Ga naar kwadraad.nl over Online zelfhulptraining - Wie ben ik? -
Vriendschap
Wil je graag andere jongeren ontmoeten, maar vind je dat lastig? Geef je leven een sociale boost, kijk eens op join-us.nu!
Ga naar join-us.nu over Vriendschap -
Weet jij de weg naar hulp?
Naar wie ga jij als je in de problemen raakt of het even niet zo lekker loopt? Vind de hulp die bij je past.
Ga naar jongerenhulponline.nl over Weet jij de weg naar hulp?
Anoniem en gratis hulp of advies?
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\5(5).png)
Jongerenwebsite JouwGGD.nl
Op JouwGGD.nl vind je betrouwbare informatie over gezondheid, relaties, lichaam, seks, gevoel, alcohol roken drugs en media. De informatie is gecheckt door (medische) professionals.
Lees meer over Jongerenwebsite JouwGGD.nlBekijk ook
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\shutterstock_jonge vrouw kijkt in gebroken spiegel 356410433.jpg)
Online zelfhulptraining - Wie ben ik?
Weet jij wie je bent? In deze online training leer je hoe jij denkt, doet en voelt. Wat is jouw identiteit?
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\Digitale balans.png)
Ben jij digitaal in balans?
Scrollen, liken, appen, swipen, gamen en bingen: (online) media lijken onlosmakelijk verbonden met je offline leven. Heb jij het allemaal onder controle? Doe de zelftest
![](https://www.opvoedenin.nl/upload/image\Join_Us_29-08-2022_Tramkade-1854(1).jpg)
Vriendschap
Wil je graag andere jongeren ontmoeten, maar vind je dat lastig? Geef je leven een sociale boost, kijk eens op join-us.nu!